Vijf en zes juni ging een delegatie van Deventer Burghers naar het plaatsje Kwakenbrugge in het prinsbisdom Osenbrugge. Er was een vertoning van ambachten rondom de Sint Sylvesterkerk waar wij onze gigantische tent ternauwernood konden opzetten, half over de 17e eeuwse graven heen. We waren gevraagd door de Vruntlike Tohopesate, waar nog meer leden van aanwezig waren.
We waren de avond ervoor bij Nijso en Machteld gearriveerd, aten daar spaghetti in de tuin, en wachtten tot Bertus gearriveerd was, die pas om half 11 daar kon zijn. Op zaterdag vertrokken we in alle vroegte (half 7) om net op tijd aan te komen.
Het was heel zonnig, en al vroeg tamelijk heet. Bertus en Nijso veroverden zich een plekje in de schaduw van een grote populier. Bertus zou het met zijn veldsmidse al heet genoeg krijgen. Nijso bewerkte zijn leder als vanouds. Machteld was voor een groot deel van de tijd bezig met dochtertje Merel, en tussendoor borduurde ze wat; Lea testte haar grote nieuwe koperen ketel op een vuurtje - binnen 2 uur was het water al rond de 70 graden.
Ik had me voorgenomen een lekker maaltje te bereiden. Op zaterdag besteedde ik een deel van de middag in de zeepjesverkooptent van Wieze, die tot mijn grote verrassing ook bij Tohopesate was aangesloten. Des middags deed ik nog wat laatste boodschapjes, samen met Machteld. Ik had eigenlijk kip van het spit willen maken, maar we hadden de kip doelbewust in de koelkast van huize Beishuizen laten liggen, want met dit weer zou die niet lang goed blijven. In de lokale supermarkt verkochten ze echter alleen diepvrieskip, en dat vonden we ook niks. De kip maakte plaats voor varkensfilet.
Ik bereidde voor die avond een stoofpot van vlees in rode wijn met kruiden, die lekker pittig was, en geroosterde kikkererwten, die niet zo goed lukten. Daarna beklom Nijso de kerktoren, die, vol met schietsleuven, ooit (deels) een militaire functie vervulde. We dronken enkele alcoholische versnaperingen en deden daarna mee met het kleine feestje bij Elvelüüt, waar gedanst en gezongen werd.
We sliepen redelijk, en gelukkig Merel ook, die 'pas' om 6 uur wakker werd en aan het brabbelen was. We stonden uiteindelijk rond half 9 allen op. Deze dag werd nog heter dan de vorige. Nijso en ik deden om 11 uur mee aan de militaire modeshow. Door het hele stadje stonden verscheidene reenactmentgroepen, die het 775jarig bestaan van de stadsrechten opluisterden. Het begon met wat 13e eeuwse ridders, gevolgd door de 14e en 15e eeuw van Tohopi, wat 17e eeuwse musketiers en kanonniers, en een Napoleontisch gezelschap, dit keer geen Fransen of aan Napoleon onderhorige troepen, maar Hannoveriaanse troepen in dienst van George III van Groot-Brittannië (en keurvorst van Hannover) in groene uniformen.
Deze zondag, die door hitte en korte slaap erg vermoeiend was, werden we verbaasd door de behoorlijk korte jurkjes van de kerkgaande jongedames, het overwicht van de pastoor (die bijna echt een herder leek, zoals hij zijn 'schaapjes' de kerk in leidde) en de zwaarheid van het brood. Ik kookte zelfgemaakte pasta (makerouns geheten, een soort tagliatelle van meel en eieren, met gorgonzolakaas) en appelcompote met honing, amandelmelk en kruiden. Dat was bijzonder lekker! We hadden er ook nog meloen bij.
In de avond betrok het en vlak nadat we de tent hadden afgebroken, begon het wat te regenen. Omstreeks 8 uur des avonds vertrokken we, en waren blij thuis te komen, zo moe als iedereen was. Ik vond, toevallig, een winkelwagentje bij het grof vuil, dat mij handig hielp mijn zware tassen van het station naar huis te rijden.

Laurens

Photos and English translation are due.

Tussen 21 en 24 mei waren wij, de Burgers van Deventer, op veldtocht tegen de Visconti van Milaan. We vertrokken vrijdagochtend vroeg uit Nederland. Ons contingent bestond uit Bertus, Nijso, Roberto, Wilg en Bryndis, en ondergetekende. De tocht voerde ons door het gehele Roomse Rijk, en verliep redelijk voorspoedig, op ca twee uur file in Zwitserland voorbij de St Gotthart. Na een lekker oily pizza arriveerden we rond half 11 's avonds bij de abdij van Santa Maria de Morimundo. Omdat het al laat was, en de tent nog nieuw (we kregen hem de maandag ervoor), besloten we de eerste nacht in het slaapzaaltje te overnachten. Na aankomst dronken we nog wat bier in de abdij en luisterden naar de enthousiast zingende Engelsen van Ye Companye of Chivalrye.

Between 21 and 24 May, us Deventer Burghers went on a campaign against the Visconti of Milan. We left friday morning, and crossed through the whole Holy Roman Empire, with only 2 hours of trafficjam below St Gottharts to delay us. After an oily pizza we arrived at 10.30 PM, and decided to set up camp the next morning because our tent was brand new, and we slept in the little dormitory. We drank a little beer and listened to the happy singing of Ye Companye of Chivalrye.


De volgende ochtend zetten we de tent op terwijl Wilg en Bryndis boodschappen deden in Abbiategrasso. De tent is erg mooi, en we zijn er erg blij mee! We hebben verder een kraampje met mooie spulletjes leeggeplunderd en waar we een fraai eikenhouten vaatje van tien liter kochten. Om al deze dingen te bekostigen, moesten we, in ons 14e eeuwse ondergoed, naar de pin in Abbiategrasso, tot groot vermaak van de inwoners. Iemand vond het nodig ons met een waterballon te bekogelen, maar miste. We aten ook nog een lekker ijsje. Ik probeerde te bestellen in zo redelijk mogelijk Italiaans, wat best ging als je je beperkte tot de woorden die op de borden stonden en die logisch aaneen plakte.

The next morning we put up our new tent, which looks really great, and deprived one of the merchants of some of his fine wares among others a nice keg of oakwood, 10 litres. To pay for this we went to pick up some money at Abbiategrasso, where we were drawing strange gazes, nearly got hit by a waterballoon and ate some icrecream, ordering in our best attempt to Italian.


Het eten was erg lekker; we hadden geen rekening gehouden met wat we zouden krijgen, en dat bleek best veel (we moesten een grote zij varkensvlees afslaan), maar we hadden zelf ook meer dan genoeg. Het menu voor zaterdag was het volgende:
-geroosterde gevulde kip
-varkensfilet met honingmosterdsaus
-rucola en veldsla met peer in geitenkaas
-vijgenpeper
En op zondag aten we:
-varkensstoofpot
-tarly met room
Met veel dank aan Bryndis, die het meeste kookwerk heeft gedaan, en het voortreffelijk heeft bereid! Helaas was de vijgentaart mislukt, maar we hadden zeker genoeg te eten.

At saturday our dinner consisted of filled chicken from the fire, porc with honey-mustardsauce, rucola and pear in goat's cheese and a dessert of figs in spicy-sweet sauce. On sunday we had porc-stew and frumenty with cream. With special thanks to our cook Bryndis, who did a great job!


De veldslag op zaterdag was om half 10 's avonds, en het werd gauw donker. Deze veldslag ging wat chaotisch omdat er eerst vrij heftig gevochten werd (de adrenaline gierde door mijn lijf, ook omdat ik al twee jaar geen grote veldslag meer had gedaan - Ystad vorig jaar was vrij klein) en eindigde wat vreemd toen we ineens afmarcheerden, omdat de grond wat drassig was. Op zondag was de slag rond 6 uur 's avonds, en dit ging lekker, afgezien van de zon in ons gezicht, en we wonnen ook nog. Mijn pavese werd een keer uit mijn hand gegrist door een glavi, en we werden wat verspreid tussen de Engelsen. Het was fijn om weer eens lekker te knokken, maar we moeten toch echt allemaal eens aan de geklonken maliën en betere uitrusting, want we lopen helaas nog steeds in de oncoole butted maliën en dat is misschien in Nederland nog standaard, maar de authenticiteit in Europa stijgt en dat is mooi. Daar willen we natuurlijk wel bijhoren.

The battle on saturday was at 9.30 PM and soon it became dark. We had to adapt a bit, my last great battle was two years ago (apart from the relatively small fight last year at Ystad, Sweden) and the fighting was rugged. We marched off the field suddenly when the leaders decided the ground was too soggy. The sunday-battle was at 6 PM, and although we had the sun on our face, we won. We do long for more authentic armour, starting with riveted maille hauberks and aventails, because the butted rings may be acceptable still in Holland, many European groups turn more and more authentic, and we want to belong to that rising vessel as well.


Op zondag luierden we wat. Roberto voelde zich niet helemaal goed, en sliep wat in de tent (we waren om 7 uur door de dixie-reiniger gewekt, en daarna door vliegen en wespen) en Bertus, Nijso en ik deden mee aan de optocht van de kloosterkerk naar het veld, waar de vaandels gezegend werden. Frappant vond ik dat in de kerk het koor geen hymne of psalm zong, maar Beethoven's Ode an die Freude. Wel een mooi stuk, en ik prefereer de betekenis van die tekst boven elke psalm, maar het was vreemd om het daar te horen. We hielden ook een minuut stilte voor de doden van de veldslag en alle oorlogen, want het overkoepelende thema scheen vrijheid van angst te zijn. Nogal modern.

On sunday we loitered. Roberto felt a little sick (and we were awoken by the mobile toilet-cleaner at 7 AM). Bertus, Nijso and I joined the march from the church (where the choir surprisingly sang Beethoven's Ode to joy instead of a psalm) and held a minute of silence at the blessing of the banners, devoted to warvictims and freedom from fear. Fairly modern really.



Na de slag braken we de tent af en dronken we onze bieren en mede op, om nog wat slaap te vatten. Blijkbaar was ik een van de weinigen wie dat lukte, want door ronddwarrelend stro-gruis was mijn neus verstopt en pruttelde ik wat. Toen ik eindelijk ophield, was dat omdat ik wakker werd van een snurkende kerel die mij sterk overtrof in lawaai. Een uur later moesten we op en vertrokken om 4.13 van het terrein. Vlak erna begon de eerste schemer en bij zonsopgang reden we al in Zwitserland. De reis ging voorspoedig, en we stopten even in Neckarsteinach bij Heidelberg om een tweetal 14e eeuwse grafmonumenten van de lokale adel te fotograferen. De stenen waren erg mooi gerestaureerd en in kleur. Om half zes 's avonds arriveerden we in Arnhem, en iedereen was voor het donker thuis.

After the battle we brought down our tent and after a beer or two (or three, or four) we went to bed for a little sleep. This was made difficult by my nosecold and a man snoring loudly. At 4.13 we left and soon saw the sun rise. By then we were in Switzerland. We stopped on the way home to see some nicely restored 14th c. effigies in Neckarsteinach near Heidelberg. We were home before dark.


Laurens

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blogpost gedaan heb. Sorry, ik ben druk druk druk met mijn paard te leren geloven dat steekspelen doen leuk is. Ondertussen heeft Deventer Burgerscap niet stil gezeten. Zoals in het vorige bericht te lezen hebben Nijso en Machteld een leuk reisje naar Rouen gemaakt. En daarnaast is DB dit jaar ook al weer 3 keer bij elkaar geweest om gezellig bij te kletsen, te vergaderen en natuurlijk ook nieuwe 1370 kleding en gebruiksvoorwerpen te maken.









It has been a while since I made my last blogpost. Sigh, I've been too busy trying to make my horse believe jousting is fun. In the meantime Deventer Burgerscap have not been inactive. As you read in the last post, Nijso and Machteld visited Rouen. And next to that DB has already had three get togethers this year. To catch up, talk about past and future events and of course make 1370 stuff.
There was the New Years dinner at Nijso's place, the members meeting at my house and the sewing and table making day at Nijso's again.


Omdat Nijso in Deventer woont maakten Isis en ik van de gelegenheid gebruik om de dag hierna de mooie oude stadskern nog eens door te lopen. Ondanks het druilerige weer was het leuk er weer eens te komen.







As Nijso lives in Deventer, Isis and I took the opportunity to stay around and visit the old city centre the day after. The rainy weather notwhithstanding we still thought it was very nice to see it again.
There was the cafe inside the St. Marychurch, the old Scalesbuilding where now the Historical Museum is located and the Bergchurch with the pretty little houses around it.


Na Deventer zijn we naar Enschede gereden en hebben daar het Rijksmuseum eens bekeken. Er bevonden zich twee kamers met laat-middeleeuwse kunstwerken maar geen van alle écht superinteressant voor de late 14e eeuw. Dat we geen fotos mochten maken was dus niet super erg (maar toch wel jammer heh).
Als afsluiter van de dag hebben we het Duitse stadje Vreden bezocht. Hier bevind zich in de kerk een laat 14e eeuwse grafplaat van een abdis, getooid met gefronste hoofddoek. Na deze op de gevoelige plaat te hebben vastgelegd hebben we er nog het Hamaland-museum bezocht. In dat museum was er op 14e eeuws vlak, op wat parelborduursel na, niet heel veel interessants te vinden. Wel frappant was het topstuk dat we aantroffen. Een waarschijnlijk pre 1300 kazuifel, gemaakt uit laat 7e eeuwse stof, die ooit een tuniek had gevormd.





After Deventer we drove to Enschede and visited the Rijksmuseum. There were two rooms with late medieval works of art but none really interesting for the late 14th c. So the fact that we were not allowed to take photos was not soooo bad (but still a shame of course).
To wrap the day up we went to the small German town of Vreden. Here is a church which contains an late 14th c. incised slab of a abbess, dressed with a fringed headcloth. After having photod her, we went to the Hamaland-museum. Not much 14th c. stuff here either, except for some pearlembroidery. The museums 'piece de resistance' was quite nice to see. A probably pre 1300 chasuble made of late 7th c. cloth which had been a tunica.

Over een week zitten we op ons eerste evenement van dit jaar, nota bene in Noord-Italië, ik heb er zin in!
In a week we'll be on our first event of this year, in Northern Italy, I like it!

Hallo,

Ik had een vergadering in Rouen en ben samen met Machteld en Merel een paar dagen langer gebleven om wat medieval meuk te bekijken. Ze hebben een heel erg mooi museum met heel veel middeleeuwse items. De meeste voorwerpen waren 7e-9e eeuws, onder andere veel gespjes, koperen emmers, en veel glaswerk.
Ze hadden ook een aantal aardewerken kannetjes uit de 14e eeuw. Het meest bijzondere stuk vond ik het 14e eeuwse astrolabium, een instrument om je positie mee te bepalen aan de stand van de zon of de maan. Het originele leren hoesje was ook bewaard gebleven!



In de kelder was een glastentoonstelling. Het meeste glas kwam uit de romeinse tijd, maar ze hadden ook een tiental complete (!) glaasjes uit de 14e eeuw. Een aantal glazen zagen eruit als de wijnglazen van tegenwoordig, met een lange dunne steel en een grote ronde voet. Het glas was geheel transparant zonder groene waas. De kleine drinkglaasjes uit de 14e eeuw zagen eruit als groengekleurde glaasjes van de Blokker. Het was er 1. pikdonker met 2. een stevige meneer ernaast die erop lette dat er geen foto's gemaakt werden. Er was ook een gigantische glazen fruitschaal-achtige kom, geimporteerd uit het midden-oosten.


I went to the museum of antiquities in Rouen. It is a beautiful museum with a lot of items from the medieval period, mainly 7th-9th century buckles, glass, and some other items. There was a 14th century vessel and some candle holders, maybe of an earlier date. The most interesting item was a 14th century astrolabe, with its original leather case! There was also an exhibition on glassware. Most of it was very early (roman, early medieval) but also some 14th century glass. Some glasses looked like the wine glasses of today. Some others were small, cylindrical green glasses.

Naast het aanschouwen en reconstrueren van kleding en kunst- of gebruiksvoorwerpen uit de late middeleeuwen is het ook leuk je te verdiepen in de samenleving van die tijd en er proberen achter te komen wat er zich zoal afspeelde in het leven van de mensen die je poogt te doen herleven. Aan de ene kant natuurlijk de dagelijkse sleur, maar aan de andere kant ook speciale gebeurtenissen die opzien baarden. Dergelijke speciale dingen werden vaak door kroniekschrijvers opgeschreven. De eind 14e eeuw in Limburg an der Lahn levende Tilemann Elhen von Wolfhagen schreef in zijn Limburger Chronik het volgende over het jaar 1374.

Next to looking at and reconstructing late medieval clothing and utensils and objects of art, it is also fun to find out what society was like back then and what things were happening in the lives of the people you try to portray. On the one hand of course common daily life, but on the other also special events that were talked about by everybody. Such special events were often written down by chroniclers. Tilemann Elhen von Wolfhagen, who lived in late 14th century Limburg an der Lahn, wrote the following about the year 1374.


"Item da man schreip druzenhondert jar unde in dem vir unde sibenzigesten jare zu mittesomer da irhup sich ein wunderlich gedinge uf ertrich unde sunderlichen in Duschem lande uf dem Rine unde uf der Moseln, also daz lude huben an zu danzen unde zu rasen, unde stunden i zwei gen ein unde danzeten uf einer stat einen halben dag, unde in dem danzen so filen si etwan dicke nider uf di erden unde lisen sich mit fusen treten uf iren lip; da von namen si sich an, daz si genesen weren. Unde lifen von einer stat unde von einer kirchen zu der andern unde huben gelt von den luden, wo in daz sin mochte. Unde wart di dinge also vil, daz man zu Colne in der stat me dan funfhondert denzer fant. Unde fant man, daz es duisserie was unde ketzerie, unde geschach umb geldes willen, daz ir endeiles frauwen unde manne in unkeischeit mochten leben unde di vollen zu bringen. Unde fant man, daz zu Collen me dan hondert frauwen unde dinstmeide, di nit eliche manne enhatten, die worden in der danzerie alle kinde tragen. Unde wanne daz si danzeten, so bonden unde knebelten si sich umb den lip hart zu, daz si deste geringer weren. Heruf sprechent endeiles meister, sunderlichen di guden arzide, daz endeiles worden danzen, die von heisser naturen waren, unde von anderen gebrechlichen sachen. Danne der was wenig, den daz geschach. Di meister von der heiligen schrift di besworen der denzer endeiles, di meinten, daz si besessen weren von den bosen vigende. Also nam ez ein betrogen ende. Unde werte wol seszen wochen in disen landen oder in der masse. Auch namen di vurgenanten denzer, so manne so frauwen, sich ane, daz si kein rot gewant mochten gesehen. Unde was ez allez duisserie unde ist ez vurbotschaft gewest. Endecristes nach mime bedunken."


Mijn vertaling:
'Toen men schreef dertienhonderd jaar en in het vier en zeventigste jaar te midzomer, gebeurde er een wonderlijk ding op aarde en in het bijzonder in Duitse landen bij de Rijn en de Maas. Namelijk dat de lieden aanvingen te dansen en te razen, terwijl ze tegenover elkaar stonden, en ze dansten een halve dag in een stad, en tijdens het dansen vielen zij dikwijls neer op de aarde en lieten zich met voeten betreden op hun lijf; daarvan namen zij aan, dat zij daarmee genezen waren. En ze liepen van de ene stad en de ene kerk naar de andere en heften geld van de lieden, waar zij ook waren. En die dingen gebeurden zo omvangrijk, dat men te Keulen in de stad meer dan 500 dansers vond. En men vond dat het duivels en ketterij was, en het gebeurde ook wel omwille van geld dat een deel van de vrouwen en mannen in onkuisheid leefden en dat ze wellust brachten. En men bevond, dat er te Keulen meer dan 100 vrouwen en dienstmeiden waren, die geen eerlijke mannen hadden (niet getrouwd?), en in de danserij allemaal zwanger werden. En wanneer zij dansten, dan bonden zij en knevelden zij zich om hun lijf strak toe, zo dat zij slanker werden. Hierop zeiden veel mensen, in het bijzonder de goede artsen, dat een deel van de dansers van erg hete natuur was en van andere gebrekkige natuurlijke zaken. Er was weinig, of het gebeurde (alle remmen los?). De meesters van het heilige schrift bezworen een deel van de dansers want ze meenden dat ze bezeten waren van de boze geest. Aldus kwam het ten einde. Het duurde wel zestien weken in deze landen of daaromtrent. Ook namen de vernoemde dansers, zowel mannen als vrouwen, aan, dat ze geen rode stof dulden te zien. Dit was allemaal duivels en is verboden geweest. Antichristelijk, naar mijn bedenkingen...'

My translation:
'In the year 1374 happened a wonderful thing on earth and especially in the German lands on the Rhine and Meuse. People started to dance and rage, while standing opposite each other they danced in a town for half a day, and while dancing fell often to the ground and let their bodies be tread on by feet, of which they assumed that it would heal them. And they walked from one town and one church to another and raised money from people wherever they were. And this happened so much that in Cologne there were more than 500 dancers. And it was thought diabolical and herecy and happened for money too, that a part of the women and men lived unchastely and brought lust. And so in Cologne over a hundred women and maidservants, who did not have honoust men (not married?) came to be with child in this dancing. And when they danced, they bounded their bodies tight, so they became slimmer. Some masters, especially the physicians, said of this that some of them danced because their nature was hot and because of other defective matters. Nothing much was shunned in the dancing. The masters of the holy scripture put a spell on part of the dancers because they thought they were posessed by the evil spirit. And so it ended after having lasted some 16 weeks or thereabouts in these lands. Also the named dancers, both men and women, said they could not endure to see red cloth. And all this was diabolic and has been forbidden. It was antichristian if you ask me...'


Volgens geschreven bronnen starte deze massa-hysterie in Aken en verspreidde zich onder andere naar Maastricht, Metz, Herstal, Luik, Tongeren, Keulen, Gent, Gulik, Brabant en Gelre. Het is niet onmogelijk dat een dergelijke dansende en onkuise uitspatting in de zomer van 1374 de druppel is geweest voor Deventernaar Geert Grote om in datzelfde najaar zijn leven te veranderen en een religieuze op soberheid ingestelde internationale beweging te beginnen die later de Moderne Devotie zou gaan heten.

According to written sources this mass-hysteria started in Aachen and spread amongst others to Maastricht, Metz, Herstal, Liege, Tongeren, Köln, Gent, Jülich, Brabant and Guelders. It is not impossible to think that such a dancing and unchaste outburst in the summer of 1374 might have been the last push for Deventer citizen Geert Grote to change his life in that autumn and start a religious international movement focused on modesty and which would later become known as the Devotio Moderna.

Katharina van Kleef leefde van 1417 tot 1476 en was getrouwd met de hertog van Gelre. Rond ca. 1440 is er voor haar een getijdenboek vervaardigd, verlucht met tal van schitterende miniaturen. Dit manuscript wordt nu eenmalig blad voor blad tentoongesteld in het Valkhofmuseum te Nijmegen.
Alhoewel Katharina's boek meer dan een halve eeuw na het door Deventer Burgerscap geportretteerde jaar van 1370 werd gemaakt, waren de afbeeldingen van onder andere dagelijks taferelen reden genoeg voor de groep om vandaag naar Nijmegen af te reizen en ze zelf te aanschouwen.

Catherine of Cleves lived from 1417 to 1476 and was married to the duke of Guelders. A book of hours was made for her c. 1440. It is illuminated with fabulous miniatures and is currently, page by page, exhibited in the Valkhofmuseum in Nijmegen.
Deventer Burgerscap portrays 1370 so more than half a century earlier than Catharine's book of hours. But the pictures presenting amongst other scenes from daily life were enough reason for us to travel to Nijmegen today to see them with our own eyes.



Helaas was het door de kerstvakantie zeer druk. Bij het museum binnenkomen stond je in een lange rij, bij het afgeven van je jas in de garderobe stond je in een rij, bij het bezichtigen van alle tentoongestelde miniaturen stond je in een lange lange lange rij, bij het kopen van een boek in de museumwinkel stond je in een lange rij, bij het een kop koffie kopen in het museumcafe stond je in een rij en bij het ophalen van je jas in de garderobe bevond je je wéér in de rij.
Dit zorgde natuurlijk voor veel irritaties bij mensen en ook dat je wegens de meute die zich om een miniatuur heen had gevormd deze soms gewoonweg wel moest overslaan.

Because of the christmass holidays it was (too) crowded in the museum. There was a queue for everything; the entrance, the wardrobe, almost every miniature, the bookshop, the museumcanteen, and then the wardrobe again. Of course this caused quite some irritations with people and also made you pass by the really overcrowded miniatures without seeing them.



Al met al vond ik de tentoonstelling erg eenzijdig. De miniaturen waren erg mooi, maar er waren er gewoon te veel van. Niet alleen het getijdenboek stond opgesteld, maar ook nog tal van andere manuscripten lagen er opengeklapt ter inzage. Samen namen zij zo'n 3/4 van de beschikbare zalen in beslag. In het overige deel lagen een paar archeologische vondsten en stonden er een aantal replica kostuums van uiteenlopende kwaliteit opgesteld. Ik had graag meer archeologische vondsten en overige kunstvoorwerpen gezien en minder miniaturen en kostuums.

All in all I found the exhibition too focussed on miniatures. They looked beautiful but there were relatively too much of them. Not just the book of hours was presented but also a load of other manuscripts were exhibited. Together they took up some 3/4 of the available rooms. In the remaining space some archaeological finds and replica costumes, of varying quality, were on display. I would have loved to see more archeaological finds and other art objects and less miniatures and costumes.

Sinds ik jaren terug begon met 14e eeuwse levende geschiedenis heeft het me altijd ontbroken aan een goed en degelijk 14e eeuws eetmes. Dat probleem is nu opgelost, ik heb het voor mijn verjaardag gekregen!

For years I have missed having a proper 14th c. eating knife. This problem has now been solved, I got it for my birthday!



Onze Nijso heeft door onze goede Zweedse vriend Simon Lundquist van Albrechts Bössor een aantal mesbladen laten smeden naar voorbeeld van een aantal gelijkaardige Nederlandse archeologische vondsten van 14e eeuwse messen. Deze messen zijn van het type plaatangel, dat wil zeggen dat het heft bestaat uit twee beslagplaten die op de platte uit het blad uitlopende angel geklonken zijn. Dit was een nog vrij nieuw fenomeen in de 14e eeuwse Lage Landen want voorheen hadden de messen een smalle angel welke in het midden van het heft was gedreven.
De aangehaalde vondsten, uit Amsterdam (1300-1350), Leiden en Kampen (waarschijnlijk 1375-1425), die als basis dienden voor de replica bladen, hebben naast hun plaatangel nog meer gemeen. Namelijk dat zij zijn voorzien van een achthoekig stalen 'nekje' tussen blad en beslagplaten en tevens een stalen plaatje tegen het uiteinde van het mes dat met een krulletje omhoog danwel omlaag wipt.




Our Nijso had our good Swedish friend Simon Lundquist from Albrechts Bössor forge him a few knife blades after the examples of some very alike Dutch archaeological finds of 14th c. knives. These knives are of the scale-tang type which means that the handle consists of scales riveted to the tang. This was a new phenomenon in the 14th c. Low Countries as before that there had only been the wittle-tang where the tang was driven into a handle.
The said finds, from Amsterdam (1300-1350), Leiden and Kampen (probably 1375-1425), which served as the basis for the replica blades, also have something else in common. They all three have a octagonal steel 'neck' between blade and scales and a steel endplate which either curls upwards or downwards.



Nijso heeft mijn mes voorzien van wortelhouten beslagplaatjes, net als de Amsterdamse vondst in de foto. Ook heeft hij een schede voor het mes gemaakt naar een vondst (1350-1375) uit Amersfoort.
Vandaag heb ik het mes ingewijd door er worst en kaas mee te snijden voor mijn ontbijt, dit te nuttigen bij het warme haardvuur en mij daarna op platijnen door de sneeuw naar de platemaker werkplaats te spoeden om daar aan nieuw (onder)beenharnasch te beginnen.
Alhoewel barkoud, was het een mooie dag! Dank Nijso en Simon!

Nijso has completed the knife by adding the burlwood scales, as the Amsterdam find in the photo. Also he made a scabbard for the knife after a find (1350-1375) from Amersfoort.
Today I took the knife into use by cutting sausage and cheese with it, eating this as my breakfast next to the warm hearthfire and then hurry on pattens through the snow to the platemaker workshop to start on new greaves.
Though freezing cold, I liked my day! Thanks Nijso and Simon!

Iemand die een rijk laat-middeleeuws persona uit wil beelden, zij het een edelman, ridder of vermogend koopman, kan er niet omheen om ook naast de modieuze kleding ook de nodige accesoires aan te schaffen. Een van de belangrijkste, zoniet hét belangrijkste, accesoire was anno 1370 de riem. In een groot deel van de kunstwerken van rond die tijd worden de rijkelui afgebeeld met een brede met decoratieve edelmetalen plakken beslagen riem die laag op de heupen wordt gedragen. Het is een fashion-statement die nog lang in zwang zou blijven. Zelfs zo laat als ca. 1440-50 zijn er afbeeldingen te vinden van deze dracht.
De decoraties op die plakken konden van alles zijn. In kunst komen veel algemene gotische architecturale en florale motieven voor, maar uit historische bronnen blijkt dat bijvoorbeeld ook de volgende voorstellingen gebruikt werden: wilde mannen, stralen, kroenen & lewinnen mit sproken.

Somebody who wants to portray a late-medieval persona, be it a nobleman, knight or wealthy merchant, can not refrain from acquiring the appropriate accessories next to the fashionable clothing. One of the important, if not thé most important, accessory of c. 1370 was the belt. A lot of artworks of that time show the upper class wearing a wide belt low on the hips, which had big decorative plaques of precious metal mounted all around. It was a fashion-statement that would stay popular for quite a while. Even as late as 1440-1450 they can still be discerned in art.
The decorations on these plaques could be anything. In art a lot of gothic architecture and floral motives are shown, but from historical texts it becomes clear that amongst others the following were also en vogue: wild men, sunbeams, crowns and lions with verbs.

Detail, Lodewijk van Lichtervelde (+ 1375)

Al jaren had ik mijn zinnen op zo'n riem gezet, om te kunnen laten zien dat een florerende 1370 koopman (mijn Johan Crullinghe personage) er even 'bling bling' bij kon lopen als een adelijk iemand van die tijd. En nu dat ik een kleine geldsom heb geerfd van mijn grootvader, kan ik deze wens doen uitkomen.
De riem is onlangs besteld bij de Poolse goudsmid Przemyslaw Karcz (bedrijf: Bractea) en wordt geheel gebaseerd op de riem zoals afgebeeld op het grafmonument van Lodewijk van Lichtervelde (+ 1375) in het West-Vlaamse Koolskamp. In navolging van de variëteit in de decoraties in midden-laat 14e eeuwse rekeningposten heeft deze riem kleine monsterhoofdjes als versiering in de plakken riembeslag.

For years I have wanted such a belt, so I could show that a well-off 1370 merchant (my Johan Crullinghe persona) could walk the streets wearing as much 'bling bling' as your regular nobleman of that time. And now that I inherited a small amount of money from my grandfather, this wish can come true.
The belt has recently been ordered with the Polish goldsmith Przemyslaw Karcz (company: Bractea) and will be entirely based on the belt as depicted on the funerary monument of Lodewijk van Lichtervelde (+ 1375) in the West-Flemish town of Koolskamp. In accordance with the variety of decorations mentioned in mid-late 14th century wardrobe accounts this belt has little monsterheads as centerpieces in the plaques.